Sahile gidiyoruz. Kuma bakıyoruz. Şişe kapağı… Plastik çatal… Poşet… İlk cümlemiz hazır: “Ne kadar kirletmişler.” Peki o plastiği gerçekten orada mı bıraktılar? Belki yüzlerce kilometre öteden geldi. Denizin sınırı yok. Akıntının pasaportu yok. Akdeniz’e bırakılan plastik, akıntılarla aylarca dolaşabiliyor. Antalya’da gördüğümüz bir plastik Antalya’dan, Kıbrıs’ta gördüğümüz bir poşet Kıbrıs’tan gelmiş olmak zorunda değil. İşin daha ilginç tarafı var: Plastik artık sadece deni

Yeni bir Su Kanunu hazırlanıyor. Metin düzgün. Maddeler yerli yerinde. Devlet ciddiyeti hissediliyor. Ama… toprağa indiğinde hikâye değişiyor. Mesela taslağın bir bölümünde diyor ki: “Geçmişte izinsiz açtığın kuyuyu bildir.” “Bir bedel öde, mesele kapansın.” Yıllardır sessiz sedasız çektiğin suyu,gel… resmileştirelim. Adı düzenleme. Tadı… kabullenme. Sahaya bakalım. Türkiye’de suyun büyük kısmı tarımda kullanılıyor. Ne kadarı kontrol altında? Bilmiyoruz. Yeraltından su çekili

Türkiye’nin 2024 yılı sera gazı verileri açıklandı. Rakamlar soğuk… ama anlattığı hikâye oldukça sıcak. 1990’a göre %155 artış. Sadece bir yılda %5,3 daha fazla. Yani biz hâlâ azaltmıyoruz. Sadece artışın hızını konuşuyoruz. Ve bu, sandığımızdan çok daha önemli bir fark. Konunun özü artık “çevrecilik” değil. Ekonomi. Rekabet. Ayakta kalmak. Olmasa ne olur meselesi değil Bir tercih hiç değil… Dünyada kurulan yeni sistemin, yeni oyunun kuralları. Enerji sektörü tek başına %70’i